นับถอยหลังวันไปเรียน...

 

ไม่เคยเป็นเยี่ยงทาส อย่าริอาจเป็นอัศวิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อตอนอยู่ม.ปลาย น้าชอบบอกว่า เวลาที่อยู่บ้านน้อยลงทุกทีแระนะ

 

น้อยได้งัยก้ออยู่ทุกวัน วงเล็บแอบคิดในใจ

ก้อเมื่อตอนนั้นยังไม่ได้คิดถึงอนาคตที่จะต้องไปเรียนที่ไกลบ้าน

 

แต่ตอนนี้รู้แระ ว่าเค้าหมายถึงอะไร....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้ตื่นแต่เช้าม๊าก 6 โมงอ่ะ พี่ได้รับโทรศัพท์จากญาติว่า

ญาติเสียชีวิตแระ  1 คน เป็นลูกของน้องสาวยาย

 

ที่บ้านก้อไปกันตั้งแต่เช้า เหลืออียอร์ไว้เฝ้าบ้าน อ่ะอ่ะ เห็นเราเป็นอะไรนิ

 

เช้า เปิดคอมเล่นเน็ต>>

กิน >>นอนมาราธรตั้งแต่10 โมง ถึง บ่ายสอง ประมาณนั้น

 

ลุกขึ้นก้อกินต่อ 55+

 

แล้วก้อมานั่งอัพไดนี้แหละจ้า

 

 

ถ้าเป็นไปตามที่คาดหวัง คืนนี้คงจะไปงานศพอ่ะนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทำความรู้จักอียอร์กันนิดนึง

 

 

 

นับถอยหลังวันไปเรียน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


อียอร์เป็นลาผู้หดหู่

แต่อียอมีนิสัยที่ค่อนข้างจะขวางโลก

เช่น เวลาที่พูห์ทักอียอร์ว่า “สวัสดี”

 อียอร์ก็จะย้อนว่า “สวัสดี ถ้ามันดีจริงๆอย่างที่ว่า”

และก็ตอนที่หมีพูร์บอกว่า “เป็นยังไงบ้าง”

อียอร์ก็จะตอบกวนๆว่า “ก้ไม่ไงเท่าไหร่หรอก”

แต่อียอร์ก็จิตใจดีเหมือนกัน

เช่นตอนที่พิกเลตเอาของขวัญไปให้อียอร์

แต่ระหว่างทางพิกเลตหกล้ม

ทำให้ลูกโป่งหล่นแตกกลางทาง

พิกเลตกลัวอียอร์เสียใจที่ไม่ได้ของขวัญวันเกิด

แต่พออียอร์รู้

อียอร์ถามพิกเลตว่าเจ็บหรือเปล่าที่หกล้ม

แล้วค่อยถามเพราะความเสียดายลูกโป่ง

ว่าลูกโป่งของตนสีอะไร แล้วอียอร์ยังมีน้ำใจด้วย

ในตอนหนึ่งที่รู(ลูกจิงโจ้)

ตกลงไปในน้ำที่ขั้วโลกเหนือ

หมีพูร์เอาเสาท่อนหนึ่งมาเกี่ยวรูไว้ได้

แต่ไม่มีใครรู้ว่าอียอร์หย่อนหางของตัวเอง

หวังจะให้รูจับไว้ อียอร์แช่หางอยู่ในน้ำ

จนหางชาหมดเลย อียอร์มีหางอยุ่1อัน

ซึ่งจะหลุดอยู่ตลอดเวลา

เป็นหางสีฟ้ามีโบว์สีชมพู

อียอร์ชอบสร้างบ้านจะเอาไม้มาวางเรียงๆให้เป็นบ้าน

แต่ก็มีเหตุให้บ้านพังทุกครั้ง น่าสงสาร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล.. เข้ามาแล้วไม่เม้นขอให้หด ขอให้เหี่ยว อิอิ

 

 

 

     Share

<< ณ ไดอารี่คลับจัดหนัก ... >>

Posted on Wed 11 May 2011 21:41

 

 
  
 






เอาไงดี...เรา ^^
ขอบคุณกาลเวลา ^^
ไดอารี่ที่รัก
กลับบ้าน^^
มาแล้วจ้า มาอัพไดแว้ว...
จัดหนัก ...
นับถอยหลังวันไปเรียน...
ณ ไดอารี่คลับ



Comments

คะ ความรักสอนให้เราโตขึ้น แต่บางครา มันก็สอนให้เราเปงเด็กไม่รู้จักโตเช่นกัน ...
alicez   
Wed 11 May 2011 21:25 [2]

เสียใจด้วยนะคะ ล่ะก็ อิอิ ดูจะว่างมากมายเลย พอพอกัน อิอิ จะเปิดเทอมเเล้ว ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจ
alicez   
Wed 11 May 2011 19:48 [1]




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn